Wchodzę, bo pracuję. Osoba z niepełnosprawnościami z psem asystującym może wejść wszędzie

Pies asystujący jest niezwykłym pomocnikiem osoby z niepełnosprawnościami.
To odpowiednio wyszkolony i specjalnie oznaczony pies, wykonujący pracę lub zadania na rzecz osoby z niepełnosprawnością. Taki pies ułatwia swojemu opiekunowi aktywne uczestnictwo w życiu społecznym.

Psi asystenci mają różne specjalizacje:

• przewodnik osoby niewidomej lub niedowidzącej – pomaga w samodzielnym, swobodnym i bezpiecznym poruszaniu się w przestrzeni publicznej,
• asystent osoby niepełnosprawnej ruchowo – pomaga osobom poruszającym się na wózku m.in. w podnoszeniu, otwieraniu, naciskaniu (np. podawanie przedmiotów, zapalanie światła),
• sygnalizujący osoby głuchej i niedosłyszącej – zwraca uwagę swojego opiekuna na określone dźwięki np. dzwonek do drzwi, dźwięk syreny alarmowej, a następnie doprowadza go do źródła hałasu,
• sygnalizujący atak choroby – wyczuwa zbliżający się atak choroby (np. padaczki, cukrzycy, chorób serca) i ostrzega o tym właściciela lub osoby z jego otoczenia lub reaguje na atak choroby.

Pies asystujący, gdy pomaga osobie z niepełnosprawnościami jest w pracy, dlatego może wejść wszędzie. Mówi o tym art. 20a ust. 1 Ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Mogą razem wejść:

• do obiektów użyteczności publicznej, np.: urzędów, budynków wymiaru sprawiedliwości, kultury, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej, banków, placówek handlowych, gastronomicznych, usługowych, obiektów służących turystyce lub sportowi, dworców i przystani, placówek pocztowych lub telekomunikacyjnych, biur oraz innych ogólnodostępnych budynków i ich otoczenia,
• do parków narodowych i rezerwatów przyrody,
• na plaże i kąpieliska,
• do autobusów, pociągów, samolotów oraz na statki, promy itp.

Wyjątek! Kościoły i inne obiekty sakralne. Przed wejściem należy zapytać o zgodę.
Kościół Katolicki w 2010 r. pozwolił na wstęp osobom niewidomym z psami przewodnikami do swoich świątyń, jednak w innych religiach mogą obowiązywać inne przepisy i zwyczaje.

Powyższe uprawnienia nie zwalniają osoby z niepełnosprawnością z odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez psa asystującego.

Jak rozpoznasz psa-asystenta:

• nosi uprząż z widocznym napisem „pies asystujący”,
• ma certyfikat potwierdzający swoje kwalifikacje, bo skończył specjalistyczny kurs i zdał egzamin,
• jego opiekun posiada przy sobie ten certyfikat oraz aktualne szczepienia czworonoga.

Ważne! Psa asystującego nie trzeba prowadzić na smyczy ani w kagańcu.

Gdy pies ma na sobie uprząż, jest w pracy. Wtedy:

• nie głaszcz bez pytania opiekuna (może odmówić),
• nie wołaj i nie zagaduj,
• nie cmokaj, nie machaj rękami,
• nie dawaj jedzenia (nawet jeśli masz pyszny smaczek),
• nie próbuj się bawić.

To wszystko może rozproszyć psiego pomocnika, a on musi być czujny i skupiony na osobie z niepełnosprawnościami, której pomaga.

Co możesz zrobić zamiast tego:

• zignoruj psa – to dla niego ogromna pomoc,
• zwracaj się tylko do opiekuna,
• daj przestrzeń psu, żeby mógł spokojnie pracować,
• jeśli masz pytanie – zapytaj opiekuna.

Wszystkie powyższe uprawnienia nie zwalniają osoby z niepełnosprawnością z odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez psa asystującego.

Listę podmiotów uprawnionych do wydawania certyfikatów potwierdzających status psa asystującego jest na stronie Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej, pod linkiem https://www.gov.pl/web/rodzina/rejestr-podmiotow-uprawnionych-do-wydawania-certyfikatow-potwierdzajacych-status-psa-asystujacego.

Informacje przygotowane zostały na podstawie m.in.:

• Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
• Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie wydawania certyfikatów potwierdzających status psa asystującego